Jeśli nie braknie mi sił, zdążę wytłumaczyć, czemu sam milczę

Pośrodku czego mam być? Z lewej i prawej słyszę tylko ciszę

Bardzo jest łatwo oceniać, kiedy ktoś nie gra na nerwach

Do tego dodamy brak słów, średnio do rozmów wszystkich zachęca

Za dużo krwi, bilans nie zgadza się dawno, to niestety nie parę chwil

Tango zakończmy w pokoju

Niech orkiestra spokojnie kieruje się w stronę drzwi

Znów kolejny weekend nie mam siły krzyczeć, została nam korespondencja

Dialogi zamieniamy w nowe blizny, to wcale mi się nie uśmiecha

Za parę chwil już, nigdy nie będę taki sam

Ocean przygód, za dużo w naszą stronę fal

No a po nocach ciągle piszę listy, ten to już dwunasta wersja

Chciałbym, żebyś zrozumiała, ale chyba nie znam takiego zaklęcia...

Zanim mnie zapomnisz, to tylko ja

Wkładam list w butelkę, bon voyage

Niech fale pokażą nam szczęście ten jeden raz

Wtedy będę pewien, że los tak chciał

Póki co, zanim mnie zapomnisz, to tylko ja

Wkładam list w butelkę, bon voyage

Niech fale pokażą nam szczęście ten jeden raz

Wtedy będę pewien, że los tak chciał

A gdyby to był nasz ostatni taniec

Czy świadomość tego zmieniłaby Twoje zdanie?

Gdyby można tak na nowo wejść na pustą salę

Nieruchomo się odnaleźć jak rozbity talerz

Wiem, to zwariowane, sam jak palec stałem w bramie

Blady cień zostanie, nikt by raczej nie postawił na mnie

Także jeszcze zanim rodo wykreśliło nasze dane

Ktoś rzucił zaklęcie, nigdy razem nie będzie nam dane, oh

Zamknięte szczęście w Azkabanie, został już tylko mój duch

Na ścianie wyschnięty atrament, kochałem raz i po grób

Spróbuj na dnie mnie odnaleźć, wrak przykrył horyzont mórz

Bez słów, to ostatnie rozdanie, co miałem, włożyłem w butelkę i już

Zanim mnie zapomnisz, to tylko ja

Wkładam list w butelkę, bon voyage

Niech fale pokażą nam szczęście ten jeden raz

Wtedy będę pewien, że los tak chciał

Póki co, zanim mnie zapomnisz, to tylko ja

Wkładam list w butelkę, bon voyage

Niech fale pokażą nam szczęście ten jeden raz

Wtedy będę pewien, że los tak chciał