กุเคยเป็นเด็กหนุ่มที่แบกรองเท้ามาตามฝัน

กุเคยมีเป้าหมายที่เคยแปะไว้ตามฝัง

ฝาพนังกำแพงบ้านคือพื้นที่ให้กูได้ซ้อมสุ่ม

ในสถาณการ์มีคู่ต่อสู้นั้นเข้ามารุ่มล้อม

กับบอลลูกแรกมาจากกระดาษบนหน้าหนังสือ

ที่กูได้ฉีกสก๊อตเทป มาแปะให้รอบด้วยความรู้สึก

ที่กุฝ่าฝ่าอายุในวัยที่คนต้องการจะเพียรวิชา

เรียนให้สูงกว่าการต้องจบออกมาและกลายเป็นนักกกีฬา

จะนักกีฬาหรือจะเป็นหมอก็ยังต้องวิ่งเหมือนกัน

เพราะฝันมึงอาจสะดุลล้มบนลู่วิ่งให้มึงได้กลิ้งเหมือนกูเพื่อนเป้าหมายที่วางไว้ ขอให้ฝันมึงทันใช้

ขอให้ขำมีสุขในจุดหมายและยังมีตังใช้

แต่กับบางคนที่ไม่มีตังใช้

ถ้าไม่ทำวันนี้แล้วพรุ่งนี้มึงจะมีตังไหม

คิดและคิดให้กว้างก่อนดวงอาทิตย์มาชิดประกบ

บนกรอบสี่เหลี่ยมพื้นที่แคปๆยังมีรอยยิ้มให้มึงตลก

มึงมองไปมองบ้าน มึงลองมองมึงลองวาด

ให้ฟ้านั้นเป็นกระดาษสื่อผ่านจำลองภาพ

ชีวิตจะตื่นจากบาปหรือดื่มกับความพลาด

มึงคิดให้ออกก่อนตัวกระจอกจะโผล่มาตอบมารออ้าง

ความคิดทุกคนมีสิทธิ์เลือก

บางคนยังยืนอยู่ติดเชือก

ไม่มีข้ออ้างตรงหน้าอิฐ

ถ้าปูไม่ติดจนผิดเคลื่อน

แต่กับบางคนยังหน้าหยิก

แค่มองยังติดเรื่อง

จนคาบเปื้อนเป็นร่างปิด

บนผ้าขาวที่ติดเลือด

ก็แค่เรื่อง

จากเรื่องเล็กจนกลายเป็นเรื่องใหญ่

เชื่อดิ …. เดะวันพรุ่งนี้แม่งก็มีเรื่องใหม่

ทำใจของมึงให้เย็น พอแล้วก็เดินออก

กลับไปถึงบ้านเห็นแม่แล้วก็เติมกอด

อาบน้ำ น้ำ อุ่น อุ่นดีกว่าต้องเดินออก

กลับเข้ากรงไปเจอแม่ง แต่น้ำขุ่นๆ

ไร้ชาติรสชาติอาหารที่แสบปาก

ไม่มีข้าวแกงให้แดกให้เลือกถึงแปดอย่าง

มีเพียงข้าวแดงให้แดก จนมึงนั้นแอบยาก

จนมึงต้องคิดว่าทำไมชีวิตถึงแอบต่าง

หรือเพราะเป็นใจมึงแม่งนั้นแอบแปลก

แหกแตกต่างจากคนที่เขาเป็นแบบอย่าง

แต่แบบอย่างบางแบบแม่งก็แอบกาก

มีอำนาจเงินทองแม่งก็แอบกร่าง

ยิ่งให้พ่อแม่งช่วยแบกตอนแหกด่าน

ด้วยยศทาบันดาที่แม่งนั้นแบกบ่า

กูไม่ได้พูดให้ใครกูแค่มาแอบด่า

ถ้ามีใครได้ยินกูขอให้ฝากแจก

กลอนแปดจากจากปากคนที่เขาฝ่าแสรก

หาเงินเลี้ยงครอบครัวทุกวันต้องผ่านแดด

ทุกวันเขายังต้องผ่านแดด

ผ่านฝนอีกกี่ห่าเรื่องราวอีกกี่อย่างแบบ

เด็กหนุ่ม หนุ่มคนนึงที่เขาก็ฝัน

หวังว่าซักวันจะโตแล้วมีทุกอย่างแหละ

แต่มันแตกต่างอย่าน้อยใจในฐานะ

ตอนยังมีแรง รีบเร่งและออกไปหารับ

เพื่อเงินทองมากองมาลองในฐาทัพ

ยอมอดทนจะด่าจะว่าจะข่านรับ

รับคำด่าถ้ามันได้เจียดกับค่าไฟ

เขายอมโดนด่าเพื่อแลกกับคนที่บ้านไง

ยอมโดนฉีกหน้า กลางในฝุงชน

แต่ยังมีคำชมมาจากคนที่บ้านไง

คนที่บ้านไกลไกลที่ไกลมาก

เขายอมแลกสิ่งใดในใจบ้าง

ในเมืองใหญ่ที่แสงไฟยังสาดส่อง

เขาอาจจะมีความสุขแค่น้ำพริกที่ฝากมาจากกล่อง

กับข้อความที่ฝากส่ง

จดหมายที่ฝากย่น

ในใบกระดาษผ่านบ่ม

เป็นคิดถึงที่ฝากผ่าน

ใบหน้าที่ปากบ่น

ให้ความรู้สึกที่อยากๆ

จะกอดไอ้เด็กหนุ่ม

ที่เลี้ยงมาไม่เคย

ให้อดๆถึงบางอย่างจะขาดๆ

แต่ไม่เคยขาดหล่น

ทั้งความสุขหรือปากๆ

ผ้าฝืนหมอนอัน

แม้เหงื่อจะสาดๆ

ยอมอดไปสามวัน

เพื่อแลกกับค่าขนม

ยอมแบกทุกอย่างเพื่อหาตัง

นี้ละแม่งคือชีวิตจริง

ชีวิตจริงแม่งยิ่งกว่ายิ่งชีวิตจริง

จริงยิ่งกว่าละครเพราะนี้แม่งงคือชีวิตจริง

ขนาลคระบ้างเรื่องแม่งยังสร้างจากชีวิตจริง

เริ่มจากตอนลำบากอดๆยากๆจนมีชีวิตกิน

สัส สจัยะ ไม่มีในหมู่โจร

เหี้ยแม่งทั้งหมดยันตำหนักเจ้า

บุญกูเลิกทำเพราะมึงดูขนาดพระ

แค่นิดเดียวยังโกงข้าว

เอาเงินทำบุญไปเข้าบ่อน

เช่าผ่อนสีกามานอนว่าว

จริงไม่จริงมึงลองมามองภาพ

มองบ้าง มองบ้าง

มีพระดีดีในป่าดงกี่องค์ที่เขายังรอข้าว

บนนร่างกายมีกาเฝ้า บนชาติที่ในความเท่า

ไร้ในซึ้งน้ำหนักถ้าเงินไม่หนักก็ทนไปความเคร้า

จำมันไว้ให้หนัก

รวบไปไว้ที่หมัด

กับในมือที่จับ

จับมึงดึงขึ้นมาจากที่ฝั่ง

ไม่ใช่มือมือ จากคนที่ลืมคนที่พลัก

คนที่มึนคนที่กัด

รอจะเสียบให้มึงล้ม

ให้มึงดับและก็หายจมลงจากที่ฝั่ง

และนี่คือเสียงกูกลั้น

กลั้นมาจากใจคนที่หลับ

กลับมาเติมไฟที่มันดับลง

กุเลยงมไปที่ศัพท์ปรับ

ใจให้มันกับทนความคิดสลับวน

จนร่างกายกูหลับลง

วันสุดท้ายที่กูจากไป

ขอได้ทิ้งบ้างอย่าง

ในความคิดกู

ฝากฝากฝากฝากผ่านไมค์