ฝันที่มึงเคยว่าต้องไปไกลเท่าไหร่

เงินข้างในบัชชีของมึงต้องมีเท่าไหร่เจอผู้คนมากมายและมึงต้องยิ้มกว้างๆ

โลกใบนี้มันกว้างจนทำให้มึงได้คิด

ย้อนกลับไปในวันที่หัวมึงยังเท่าไหล่

แม่งจะหยิบอาหารที่มึงไม่ชอบมาใส่ขนมที่อยากก็อย่าไปคิดกับตังที่น้อย

ก็อย่าไปคิด ถ้าอยากจะมีชีวิตที่ดี

ขนมดีดีของขวัญอันใหญ่

มองไป มองให้ไกลโครต

ไกล โครต ไกล

โลก

ที่กว้างผู้คนที่มาก

ยังมีหลายสิ่งที่เราไม่ทราบเราก็แค่มนุษย์ที่ยังคงยืนอยู่ทนโท้

อย่าโทษชะตาที่ทำให้เกิดแต่ไม่ได้ยืนอยู่บนโชค

อย่ายกนิ้วไปชี้ใครมึงเกิดมารวยแค่โชคดี

มึงเกิดมาจนก็ซวยไป แต่ฟังไว้ขอโทษทีเพราะสิ่งที่กูได้พูดที่ฝากจากปาก

กูกดทุกคำมาตีให้แตกทำไมยังมีความสุข

ยังทุกวันทั้งๆไม่มีให้แดก

สังเกตุดิ ตอนไม่มีก็แค่ตื่น

พอใช้ก็กลับมาหลับ

ลงในอ้อมกอดของคนที่รัก

บนเตียงนุ่มๆที่เราได้พัก

กับข้าวที่เราได้ยัด

อะไรมันจะวิเศษ

ไปกว่า คำพูดที่เราได้รับ

กับคนที่ปลุกเราในทุกเช้า

แต่งตัวรีบใส่เสื้อผ้าไปเรียน

หยิบเหรียญจากของที่ขาย

พร้อมกับปินโต่ยัดใส่กับข้าวมาเตรียมให้เราได้กินได้อิ่ม คงพอได้เท่ากับท้อง

พอโตขึ้นมาหน่อยคงได้เข้าใจและเอาไปเล่ากับน้องเพราะเราเติบโตกันมาอย่างดีไม่ต้องไปกังวล

อย่าไปคิดกับคำคน

บนโลกนี้ยังคงที่อีกเยอะ

ให้เราได้ไปจากวังวน

มองตรงไปตามทางตรง

หลับตาคิดไปตามลม

แม้กำแพงจะหนา

เกินไปจนใจเราจะเจอแม้ทางชน

แต่จะไม่มีทางจมในอดีต

แค่นับความสุขที่เราเคยสร้าง

รอยยิ้มพ่อแม่ทุกคนในบ้าน

เก็บมันเอาไว้ละลึกในภาพ

ซิ้งใจทุกครั้งที่บอก

รักนะทุกครั้งที่กอด

แม้ความสุขมันจะผ่านพ้นไป

ให้เราเข้าความช้ำที่ต่อก

ภาพบนชั้นวางคู่ทูบ

มันคงไม่มีแล้วไอ้คำไอ้คำ คำว่าสู้สู้

ภาพบนชั้นวางคู่ธูป

มันคงไม่มีแล้วไอ้คำไอ้ คำ ว่าสู้ลูก

ภาพทุกภาพทุกคนที่วาด

ลงในกระดาษที่ผ่านน้ำหมึก

เป็นไรม์ที่ออกประกาศ

ถึงแผลที่บาดจากปากผ่านความรู้สึกให้เราเข้าใจวิธีได้คิดชีวิตที่ยากในตอนลำบาก ว่าแสงอาทิตย์

ยังขึ้นทุกเช้า ให้เราได้อ่านได้รู้

จงมีชีวิตเพื่อใคร นั่งมองดูลูกที่เล็ก กับเพรชที่ซื้อ ให้รักที่จ่าย

น้ำตาที่ยื้อ อดีตเวลาที่พาเราย้อน

ไปวันเก่าๆสะท้อนความเจ็บให้ลงไปเก็บหัวใจมาเก็บมาเจ็บก็ปล่อยมันกลับสลับและจับมันโยนลงไปที่พื้น

มองหัวใจดวงที่แตก ชน

แปลกตรงที่แปลก

ปากกูที่แหก

เจ็บจนที่แอบ

ไร้พื้นที่กลบ

ในวันที่หมด

มึงจะเห็นทุกฉาก

ยิ่งกว่ายิ่งกว่ายิ่งกว่าละครใดชเจ็บจนใจเก็บ เจ็บกว่าตอนใด

รักที่ว่าวิเศษ มึงจะได้เห็นภาพ

ตัวตนมึงที่อยากหายจนตอมใจ

มึงอยากจะประกอบเฟรมเก่า

หรือพลิกเฟรมกลับลงจับไปเก็บ

หันมองกระจกและถามละถามย้ำๆช้ำๆ

อีกครั้งให้ชัดให้ชัดว่าแสงที่สาดที่ผ่านจากทางประตู

คือแสงสุดท้ายที่ส่งมึงกลับไม่ใช่เอาหัวมึงจับและหันไปทางธนูมันหมดเวลามาเคร้าเพราะว่าที่บ้านมึงยังต้องกิน ที่พูดกูไม่ได้เศร้ากูแค่อยากเล่าให้มึงได้ยินเปิดเพลงนี้ให้ดังๆให้เข้าถึงความรู้สึกข้างใน กับบรรกาศกลางคืนเหงาๆที่มีที่มีที่มีที่มีแต่มึงเข้าใจ ทุกตัวอักษรก็ไม่ได้ยากเกินกว่าในคำที่กูได้รางรางวัลไม่ต้องเพราะเพลงภูเขียนเหมือนสีที่กูได้วาดออกเป็นภาพลงไปในเพลงเป็นเสียงที่กุได้สร้าง บันทีกอดีตที่ภูเคยพลาดเก็บมันเอาไว้ให้ใจได้ทราบ