Jestem szalony, tak twierdzi ksiądz z ambony

Wszystko w co wierzę to podobno zabobony

Nawet nie pytam o zdanie drugiej strony, marsz do szkoły

Wszyscy powtarzają wciąż te same kocopoły

Chcę uciec na wieś, opuścić gawiedź

Wieczorem grać w Warszawie, rano móc jeść śniadanie na trawie

Bawię się całkiem nieźle, krótko, zwięźle

Kryję się w cieniu drzewa, po którym pełzają węże

Nie mówię zbyt wiele, składam w głowie swoją epopeję

Proszę, nie patrz na mnie jak na kaznodzieję

Stoję na scenie, słyszysz mnie na antenie

Gdybyś chciał, bez problemu dostrzegłbyś pracę w terenie

Nie mam zbyt wielu rewolwerów na dnie bagażnika

Mimo to i tak unikam cały czas celownika

Nie od dzisiaj na widoku, są ci, którzy stoją z boku

Choć trudniej tutaj uniknąć kłopotów

Nie wyliczaj win mojego pokolenia

Nie powtarzaj im, że nic się nie zmienia

Żaden rym nie ma dziś znaczenia

Uciekłem w czwarty stan skupienia jak plazma

Z każdym kolejnym wersem czuję dumę

Czy to skit, feat, solo numer czy nasz stary, zgrany duet

To nie uległ zmianie plan, kreuję kierunek zmian

Pod kapturem snuję się wokół podwórek, które znam

Niemalże od podszewki, nie zawsze od kołyski

Wiesz, że żadne z nich nie śpi, nie wspominaj policji

Że co drugi spośród nas to wróg publiczny

Nasze miejsce to margines, błąd statystyczny

Nie wyjmuj łba z koryta, gdy mam twoje drzwi przed nosem

Nie pukam, a więc nie muszę czekać, aż powiesz "proszę"

Wpadam z buta po totem, znów stąpam po trupach tropem

Każdego kto chce narzucać nam rezultat swoich ocen

Wciągam dym w płuca potem dupa w gablotę zza okien

Świat wygląda na mniej pojebany, więc krążę tam i z powrotem

Szukam celu, tak robi bardzo wielu

Czemu nie chcesz przyznać, że masz ich za bohaterów?

Nie wyliczaj win mojego pokolenia

Nie powtarzaj im, że nic się nie zmienia

Żaden rym nie ma dziś znaczenia

Uciekłem w czwarty stan skupienia jak plazma